Leo lag in zijn warme bed. Buiten was het al helemaal donker. De maan scheen zachtjes naar binnen. Het was tijd om te gaan slapen. Maar Leo voelde zich nog helemaal wakker.
Zijn hoofd zat vol met leuke dingen. Filmpjes van grappige dieren. Spelletjes met snelle autootjes. Hij wilde nog even kijken. Nog heel even maar.
Het ondeugende KriebelSchermpje
Toen zag Leo een klein lichtje. Het danste voor zijn neus. Het lichtje was fel en vrolijk. Het sprong van links naar rechts. Het leek wel te zeggen: "Kijk mij! Kijk mij!" Leo wist wat het was. Het was het KriebelSchermpje.
Het KriebelSchermpje was heel ondeugend. Het wilde altijd spelen. Vooral als Leo moest gaan slapen. Het KriebelSchermpje wilde dat Leo nog even zou scrollen. Nog even een filmpje. Nog even een spelletje.
Het lichtje flikkerde op Leo's kussen. Het leek te lachen. Leo's hand wilde al naar zijn tablet grijpen. Hij voelde de kriebels in zijn vingers. Maar hij wist ook: als ik nu kijk, word ik niet moe. En dan kan ik niet goed slapen.
De zachte Droomfluisteraar
Plotseling werd de kamer heel zacht. Een lieve geur van bloemen en honing vulde de lucht. Een grote, pluizige wolk zweefde door het raam. Het was geen gewone wolk. Het was de Droomfluisteraar.
De Droomfluisteraar was lichtblauw. Hij had kleine, glinsterende sterretjes. Zijn ogen waren warm en vriendelijk. Hij zweefde rustig naar Leo's bed.
"Goedendag, lieve Leo," fluisterde de Droomfluisteraar. Zijn stem was zo zacht. Het klonk als een wiegeliedje. "Ik zie dat het KriebelSchermpje je plaagt."
Leo knikte. Zijn ogen werden groot. Hij had nog nooit een Droomfluisteraar gezien. "Ja," zei Leo zachtjes. "Ik wil wel slapen. Maar het KriebelSchermpje is zo verleidelijk."
De Droomfluisteraar glimlachte. "Dat snap ik helemaal, Leo. KriebelSchermpjes zijn heel goed in kriebelen. Ze willen graag spelen. Maar 's avonds is het tijd voor rust. Tijd voor mooie dromen."
Het KriebelSchermpje keek een beetje schuldig. Het lichtje werd kleiner. Het wist dat het niet helemaal goed bezig was.
Het geheim van de Ademwolk
"Wil je een geheim leren?" vroeg de Droomfluisteraar. Leo's oren spitsten. Een geheim!
"Het geheim is de Ademwolk," zei de Droomfluisteraar. "Wat is dat?" vroeg Leo nieuwsgierig.
De Droomfluisteraar liet zien hoe het moest. Hij zweefde rustig voor Leo. "Adem diep in door je neus," zei hij. "Alsof je een grote, zachte wolk vol rust opzuigt. Voel je buik dik worden."
Leo ademde diep in. Zijn buik werd bol. Hij voelde de rustige lucht naar binnen stromen.
"En adem dan langzaam uit door je mond," ging de Droomfluisteraar verder. "Blaas alle kriebels en alle drukke gedachten uit. Blaas ze weg, net als kleine KriebelSchermpjes."
Leo ademde langzaam uit. Hij deed het nog een keer. Inademen: rust. Uitademen: alle kriebels weg. Het voelde fijn. Het KriebelSchermpje keek verbaasd. Het lichtje werd steeds minder fel.
"Je kunt ook aan iets heel moois denken," fluisterde de Droomfluisteraar. "Een fijne herinnering. Een zonnige dag in het park. De zachte vacht van je knuffel. Of een lekker warm kopje chocolademelk."
Leo dacht aan zijn knuffelbeer, Beer. Beer lag naast hem. Beer was zacht en warm. Hij dacht aan een dag op het strand. Zand tussen zijn tenen. Dat was fijn.
Tot morgen, KriebelSchermpje!
De Droomfluisteraar zong een zacht liedje. Het was een liedje voor de gedachten. De KriebelSchermpjes werden er ook slaperig van. Ze knipperden langzaam.
"Zeg maar zachtjes 'tot morgen' tegen het KriebelSchermpje," zei de Droomfluisteraar. "Het snapt het wel. Het weet dat het morgen weer mag spelen. Maar nu is het tijd om te dromen."
Leo fluisterde: "Tot morgen, KriebelSchermpje." Het lichtje knipperde nog één keer. En toen verdween het. Plop! Net alsof het nooit was geweest.
De Droomfluisteraar zweefde dichterbij. Hij legde een zachte hand op Leo's voorhoofd. "Voel je nu de rust, lieve Leo?"
Leo knikte. Zijn lichaam voelde zwaar en warm. Zijn oogjes werden klein. De Ademwolk had geholpen. De fijne gedachten ook.
De Droomfluisteraar gaf Leo een kusje op zijn wang. "Slaap lekker, kleine dromer. Morgen zijn er weer nieuwe avonturen. En het KriebelSchermpje is dan ook weer wakker. Maar nu is het tijd voor mooie dromen."
Leo snoof de geur van bloemen en honing op. Hij voelde zich veilig en warm. Hij droomde al bijna. Hij droomde van zachte wolken. Van blije gezichten. En geen enkel KriebelSchermpje meer te bekennen. Slaap zacht, Leo. Slaap zacht.
🌙 Over dit verhaaltje
Verzonnen & getekend door Droom-AI · Gedroomd op 6 oktober 2026
Dit is een helemaal verzonnen sprookje, speciaal bedacht om voor te lezen aan de klas, een groepje kinderen of lekker thuis voor het slapen gaan. Onze Droom-AI fantaseert er vrolijk op los — alles in dit verhaal is pure magie, geen echte gebeurtenis. 💫
Nog een verhaaltje? Vraag de juf, meester, papa of mama om een nieuw avontuur te dromen op droom-verhaaltjes. 🌟
📚 Sprookjesbronnen & inspiratie
Onze Droom-AI laat zich graag inspireren door de allermooiste sprookjesverhalen: